Psikolog Ayhan Bingöl

  Kronik hastalık psikolojisi: Pozitif Psikoterapi: Patolojiden Potansiyele Bir Yolculuk ​Kronik bir hastalık tanısı almak, bireyin yaşam hikayesinde sadece fiziksel bir aksama değil, aynı zamanda derin bir kimlik sarsıntısı yaratır. Geleneksel klinik yaklaşım genellikle "neyin bozulduğuna" ve semptomların eliminasyonuna odaklanırken; Pozitif Psikoterapi (PPT), odağı bireyin hala sağlam olan kaynaklarına, erdemlerine ve potansiyeline çevirir. Bu yaklaşım, hastayı bir "vaka" olmaktan çıkarıp, zorluklar içinde anlam inşa eden bir "özne" haline getirir. ​1. Pozitif Psikolojinin Temel Sütunları ve PERMA Modeli ​Martin Seligman tarafından sistemleştirilen pozitif psikoloji, iyilik halini (well-being) beş temel unsur üzerine inşa eder. Kronik hastalık sürecinde bu unsurlar, savunma mekanizmalarından ziyade aktif inşa araçlarına dönüşür: ​Pozitif Duygular (P): Acı ve kısıtlılığın ortasında bile minnettarlık, umut ve huzur gibi duyguları bilinçli olarak beslemek....

Diyabet ve Beyin Sağlığı: Kognitif Bozukluklar Neden Önemli? Diyabetin gözler (retinopati), böbrekler (nefropati) ve kalp üzerindeki etkileri yaygın olarak bilinse de, beyin fonksiyonları (kognisyon) üzerindeki etkisi çoğu zaman göz ardı edilmektedir. Oysa güncel araştırmalar, diyabetin bilişsel kapasiteyi zayıflatabileceğini ve demans riskini artırabileceğini göstermektedir. 1. Tip 1 ve Tip 2 Diyabette Bilişsel Farklılıklar Diyabetin türüne göre etkilenen bilişsel alanlar farklılık gösterebilmektedir: Tip 1 Diyabet: Genellikle bilgi işleme hızı , dikkat ve psikomotor verimlilikte yavaşlama ile karakterizedir. Özellikle erken yaşta (4 yaş öncesi) başlayan diyabetin, yürütücü fonksiyonlar üzerinde daha belirgin etkileri olabileceği gözlemlenmiştir. Tip 2 Diyabet: Daha çok bellek (hafıza) , sözel akıcılık ve karmaşık motor fonksiyonlarda azalma ile ilişkilidir. Ayrıca Tip 2 diyabetli bireylerde Alzheimer ve damarsal bunama riski, genel nüfusa oranla daha yüksektir. 2. Beyni Ne Yıpra...

Diyabet li Bireye yaklaşım ve Davranış Değişimi Davranışsal değişiklik Davranışsal determinant Eğitimsel müdahale Erken dönemlerde eğitmenler hastaya tüm bilgileri vermeye çalışmışlardır. Oysa yakın zamanlı çalışmalar tüm ayrıntıları değil hastanın kendine bakımını sağlayacak bilgileri vermekten yanadır. Belki de verilen bilgiler aslında bir hedef değil sadece gerekli davranış değişikliklerini sağlamak için bir araçtır. DM eğitiminin etkili olduğu bilinmekle beraber nasıl etki ettiği ve kimlere etki ettiği bilinmemektedir. Bu durumda “ Faklı kişiler farklı eğitim tiplerine ihtiyaç duyuyor mu?” sorusu gündeme gelmektedir. Bilgi, gerekli davranış değişiklikleri için aracı veya moderatör olabilmektedir. Tablo 1. Diyabet eğitimi ...